چند روز قبل ای‌ميلی زده بودند که چهار‌شنبه عصر باز دکتر معين جلسه‌ای با وبلاگ‌نويسان دارد و بياييد و حرف بزنيم. با کمی ترديد که اصلاً حالا که ديگر خبری نيست می‌رويم چه بشود، بيشتر برای ديدن چند نفری که مدتی بود ازشان بی‌خبر بودم رفتم. جلسه بسيار بهتر از آن چيزی شد که انتظار داشتم، کمی قبل پای تلفن کسی پرسيد کشيده بودندتان آنجا که باز بياييد با ما باشيد و گفتم نه، می‌گفتند بياييد با هم باشيم و حتی با هم باشيد. دکتر معين مانند خاتمی خيلی سياسی نيست، اين جلسه به قول خودش «بازديد»ی بود در مقابل «ديد» قبل از انتخابات، بازديدی که چندان از سياسی جماعت انتظار نداريد.
دستور جلسه‌ی مشخصی نداشتند. دکتر معين فقط اول و آخر جلسه چند کلمه‌ای گفت و بقيه را جماعت خطاب به هم حرف زدند، از زمين و زمان. يکی جمع شدن اين تعداد آدم (پنجاه شصت نفری بوديم) يکجا را جالب می‌دانست که «امروز حتی در دانشگاه‌ها هم نمی‌توانيد صد نفر را يکجا جمع کنيد که گوش کنند چه رسد به تبادل نظر»، ديگری پيشنهاد ماهيانه شدن چنين جلساتی را می‌داد. در مورد پديده‌ی وبلاگ‌ها حرف زديم که چند نفر من‌جمله خود من اعتقاد داشتيم قضيه آن ‌همه جدی نيست و وبلاگ‌نويسان طيف مشخصی نيستند و نمی‌شود در تحليل‌ها به عنوان نماينده نسل جوان بررسی کردشان و چند نفری مخالف بودند و اثرگذاری وبلاگ‌ها را بسيار بشتر از اين حرف‌ها می‌دانستند و گروهی هم به چيزی ميان اين دو معتقد بودند، دکتر معين با خنده می‌گفت شايد کمی هم دچار اين «توهم» شدن که وبلاگ موجود بسيار بسيار تأثيرگذاری است بد نباشد. آقايی که نامش متأسفانه يادم نمانده مهدی کاظمی وبلاگ را «جايی برای عمومی کردن حوزه خصوصی افراد» و پلی برای رد کردن دره بين زندگی فردی و جمعی‌مان تعريف می‌کرد. الپر هم اعتراف کرد ورود روزنامه‌نگاران سياسی به وبلاگستان فضايش را کمی دچار انحراف (يا يک چنين چيزي) کرده است.
در نهايت تصميم خاصی در هيچ زمينه خاصی گرفته نشد و اين عالی بود، دکتر خانيکی اصل را «جمع شدن» می‌دانست و چنين اجتماع‌هايی را کمکی برای «شکسته شدن تفرد» ريشه‌دار در تک‌تک‌مان. تجربه جالبی بود.

ديگران: اميرحسين، کارنه، مانامهر، حنيف، بازمصلوب، آرام‌دل، حميدرضا زندی، شرح ، آب‌باريکه و تأملات محمدجواد روح

گفته‌ها: