امروز شانزده آذر است. يکسال قبل شانزده آذر برای آخرين بار رئيس‌جمهورم را ديدم. رئيس‌جمهوری که در مقابلش آزادانه فرياد زدند «خاتمی استغفا استعفا» گفتند «خاتمی تو مصدق نيستي» گفتند «خاتمی تو به ما پشت کردي» و او خندان می‌گفت « باشد، من دشمن باشم. ولی آرام باشيد» خسته می‌گفت «اگر بنا بر طلبکاری باشد من طلبکارم، نه از مردم ولی‌نعمت، از کج‌‌انديشان متعصب که نگذاشتند کار کنيم و از گروهی از اصلاح‌طلبان که تجربه انقلاب اسلامی و مشروطه را تکرار کردند و تمام مطالبات مردم را در حرکت سياسی خلاصه کردند و ما را ضعيف کردند...»
از آن روز يک سال گذشته است. امروز با آن روز تنها فصل مشترکی که می‌توان يافت سکوت سردمداران جنبش دانشجويی است که با تصميمات خود پوياترين و زنده‌ترين طبقه اجتماعی کشور را خاموش کردند و آب به آسياب رقيب ريختند. امروز کسی رئيس‌جمهور است که پيشنهاد برنمی‌تابد چه رسد به نقد، شعار و اعتراض. امروز بحث ما شده است حرکات سگ و هاله نور. امروز حرف‌مان آن است که آيا خواهند توانست کسی را به جای خالق عسلويه بگذارند که آدرس وزارت نفت را بداند يا نه. امروز با تعجب نگاه می‌کنيم که چگونه آن اعتباری که ذره ذره هشت سال جمع شد را يک شبه خرج می‌کنند. امروز روز خوبی نيست.
راستی، آن اقليتی که گفته بودم امروز کمی پرجمعيت‌تر به نظر می‌رسد، تاريخ مشغول است.

توضيح: حوصله کرديد يادداشت سال قبل را از مراسم شانزده آذر بخوانيد، کامنت‌هايش را هم از وبلاگ قبلی‌ام کشيدم بيرون گذاشتم در کامنت‌دانيش.

گفته‌ها: