و هر روز جراتمان برای عذرخواهی کمتر می شود و هراس از جدايی ، هر روز از هم دورترمان می کند.

وقتی هم يکديگر را می‌بينيم به هم پشت می‌کنيم.

آخ گفتی

پاي پيغامگيرگوش ميايستيم و...

راست می گويی!گاهی فکر می کنم اگر نگاشتن را از ما بگيرند ناگفته ها در عميق دلها تا هماره ها جاويدان می مانند...

گاهی که پشت فرمان زنگ می‌زنی، لابد سکوت به‌ترين جواب است تا راننده‌ی ماشين پشت سر «جلو به عقب» نشود. باقی وقت‌ها را نمی‌دانم.
شايد آن‌طرف‌ها آفتابی شدم، يکی از همين روزها.

سكوت اونم پاي تلفني كه هيچ وقت دوسم نداري قطع بشه !

نادر ابراهيمي در جايي گفته: غم عميق است اما شادي از آن هم عميق تر است...

و انتظار داريم منظورمان را بفهمند!!
ولي خدايي بين اينهمه آدم تنها موندن كاريه كه از هر كسي بر نمياد

راه نفوذ در دل ديگران دانستن آرزوهايشان است.
آره ولي چرا اين همه فاصله.....

با اس‌ام‌اس‌ درددل نمی‌کنيم،
در وبلاگ‌ ناگفتنی‌ها را نمی‌نويسيم،
تلفن ... ؟
مثل اين که زنگش خراب است.

آي گفتي
حرف دلمو زدي
چقد با هم غريبيم
...
..
.

http://360.yahoo.com/profile-1fBDYzgieqMtYI0PEfCRyImewg--?cq=1

خوشحال مي شم بهم سر بزني

واقعا اين پستت رو درک کردم.
راستي تو نمي دوني روال کار اين وبلاگ چيه پس کي بدونه؟!

تا بعد..

از دير باز شادي به چشمانمان كميابتر است!>آندره ژيد

غم و دل‌تنگی از ميرزا دور باد.

گاهي بغض و ترس از تركيدنش سكوت مياره ميرزا

شايد چون صداهامون ناخودآگاه زيادی شادتر از خودمونن و نمی تونيم باهاشون حرف جدی بزنيم!

ميرزا:
سايت قشنگ و خوش ساختی داری! والبته مطالبی خواندنی!
از اشنايی با تو خوشبختم و از اينکه به سايتم لينک داده ای، سپاسگزار!
باز به دبدارت می آيم.
قربانت
رامين مولايی

فوت! بهترين كار براي شكستن سكوت پاي تلفن!

و احتمالا وقتي همديگرو تو خيابون ببينيم رو برمي‌گردونيم.بشر موجود غريبيه ميرزا.