چندنفر برات بوق زدند ؟ يا بوق برای چند نفر و شنيدی؟ توزيع بوقا چطور ی بودن؟

اين راه‌آهن تا تجريش رو موافقم!!! ... چند باري پنجشنبه‌هاي سربازي نايل شديم به اين [ ] !!! ... الان فكر مي كنم چرا فقط راه‌اهن تا تجريش!!! ... سربالايي !!! ... پوف! ... تجريش تا راه‌هان راحت تره!!! ... منتها عصرهاي راه‌آهن خيلي دلگيره!!!!!

پس تو هم رفتنی شدی که افتادی به پياده روی

امارخوبي مي شد اگرتعداد درخت ها و تير چراغ برق هارا هم ميشمردي.........

اصلا اين خيابان وليعصر از اساس بدجوری حال نوستالژيکی دارد به خصوص آن قسمت پارک وی تا تجريشش. از روی تجربه ی زيسته ام می گويم اين را.

ركورد اينجانب از 4 راه ولي عصر بوده است تا تجريش ! و البته موزاييك ها را مي خواستم بشمارم كه به علت آسفالت شدگي بعضي قسمت هاي پياده رو بي نتيجه ماند!
راستي طفلكي چون راهي سفر هستي حق داري ، نمي دانم چرا وقتي قرار است آدم دور بشود تا مستراح را هم دلش مي خواهد با جزييات به خاطر بسپارد چه رسد به خيابان ديلاقي مثل ولي عصر ، در مورد 5 شنبه ها هم زيادي موافقم ، اصلا تكليف اين روز در هفته نا مشخص است ، هر بر نامه اي موكول مي شود به 5 شنبه آخر كار هم هيچ كدام انجام نمي گيرد ! البته اين تقصير از ما نيست كه ، از 5 شنبه است!

عجب کار باحالی کردی.منم اگه بودم پايه می شدم.

عميقا در اين تفکر که چه عنصر دورنی يا بيرونی ميتواند حضرات را به يک همچين رياضت دسته جمعی وادار کند مانده ام و کمک نکنيد و توجيه نشوم از فضولی خفه ميشوم .

be in migan tafrihaate saalem!

کاش می شمرديد چند قدم بود يا چند تا درخت چنار داشت البته آن وقت به يک کمک آمارگير احتياج بود
-------------
ميرزا: دقيقاً يک کمک آمارگير لازم بود. آن اوايل خواستم تعداد باجه‌های تلفن را بشمارم کلافش در ده دقيقه از دستم در رفت. چنار که جای خود را دارد.

سلام . جالب . کی وقتی آفتاب در خيابان ولی عصر ...کيف کردم. مرسی

ها ها، من و دوستم هم يه بار در راستای همين تهران گردی، رسيديم به اين مکان مقدس (پاستور). نزديک بود دستگير بشيم!
گفتيم چرا اين همه سرباز تو اين خيابونه!!!!
آخرين مرحله که رسيديم سربازه جلومون رو گرفت و گفت کجا می ريد؟ گفتيم خوب داريم می ريم ديگه!!!!
خوب آدم وقتی از روستا می آد شهر، اون هم تهران، نتيجه اش جز اين نميشه که!!!!!!

هم‌زمانی‌ی ولی‌عصر پيمايی و ميلاد ولی‌ی عصر نشان از چيزی ندارد جز بزرگی و عظمت شما! آقا!‌ ما ارادت داريم به ثابت‌قدمی‌تان و البته به خودتان.
---------------
ميرزا: من حواسم به اين هم زمانی نبود. چطور است بروم خبرش را به صدا و سيما بدهم بعد بيايند مصاحبه و من هم يک قيافه نورانی بگيرم و يک اراجيفی ببافم؟

http://vainexistence.persianblog.ir/1383_5_vainexistence_archive.html#2268859
پست روز 24 مرداد 83
ولي الان كه فكر می‌کنم اصلا دلم همراه نمی‌خواد. شايد ديگه دوربينم رو هم نخوام.

I'm just listening to the lack of light or sound

عالی بود. نصفه شبی مردم از خنده. قيافه ات رو ميوردم جلوی چشمم و جمله ها رو با لحن خودت می خوندم. واقعاااااا جالب بود:))

جناب ميرزای عزيزمان

شما حکمت اين پياده روی را احتمالا تا چند مدت ديگر با تمام وجودتان درک خواهيد کرد. اين را از تجربه دقيقا مشابه يک ماه قبل از سفر بعضی ها عرض می کنم خدمتتان که آن روز کفش هم پايشان را زده بود و با خودشان فکر می کردند خوب حالا گيرم که پياده هم رفتی چه توفيری کرد.

بعدهم خوب با خودت فکر می کنی درازترين خيابان دنياست. بايد راه بروم. همه اين افتخاراتت می ماند تا وقتی شرف ياب شوی به تورنتو. البته اين تجربه شخصی همان بعضی ها ست. جايی که به درازی وليعصر را هم اجانب گرفتند و گفتند نه خير. اين خيابان يانگ ماست که درازترين خيابان دنياست و تا خود قطب می رود.

کلی درد پايمان را زنده کرديد شما امروز با اين سرشماريتان جناب ميرزای عزيز.