حافظه در بلندمدت به اختيار آدم است، در کوتاهمدت حاکم بر آدم. در طول سالها از آدم ياد میگيرد چه چيزهايی مهم هستند و فقط آنها را از بر میکند. گهگاه نتيجه جالب میشود، فقط حسها و ايدهها يادت میمانند، نه اسمها، تاريخها، اعداد. میبينی نمیدانی ساختمانی را کدام گوشهی دنيا ديدی ولی دقيق يادت میآيد تيرگی ديوارهايش چه تلخیای داشتند. اسم دختری يادت نمیآيد ولی عطرش را دقيق به خاطر میآوری. يادت نمیآيد جملهای را از دهان چه کسی در کدام بحث کی و کجا شنيدی ولی حال و هوای آن روز و حتی رقص دود سيگار يادت میآيد.